Voor eigenaren van utiliteitsgebouwen (kantoren, winkels, scholen, zorgvastgoed) is de nieuwe EPBD-richtlijn heel concreet. Waar de woningmarkt wordt gestuurd op gemiddelden, gelden voor niet-residentiële gebouwen harde ondergrenzen: de Minimumnormen voor Energieprestaties (MEPS).
De 16% en 26% regel
De Europese Unie werkt niet met vaste labels (zoals “minimaal Label C”), omdat labels per land verschillen. In plaats daarvan moet Nederland drempelwaarden vaststellen op basis van het huidige nationale gebouwenbestand.
- Deadline 2030: De 16%-drempel Lidstaten moeten een grens vaststellen waarboven de 16% slechtst presterende utiliteitsgebouwen zich bevinden.
- De eis: Vanaf 2030 moeten alle niet voor bewoning bestemde gebouwen beter presteren dan deze 16%-drempel.
- Concreet: Heb je een pand met een zeer slecht label (waarschijnlijk G of diep in F)? Dan mag je dit in 2030 niet meer exploiteren zonder renovatie.
- Deadline 2033: De 26%-drempel De lat wordt snel hoger gelegd. Er wordt ook een grens bepaald voor de 26% slechtste gebouwen.
- De eis: Vanaf 2033 moeten alle gebouwen beter presteren dan deze 26%-drempel.
Energielabel verplicht zichtbaar
De naleving wordt gecontroleerd via het energielabel. Het certificaat moet verplicht worden getoond bij verkoop of verhuur, en de prestatieklasse moet duidelijk vermeld staan in alle advertenties (online en offline).
Zijn er uitzonderingen?
Ja, maar ze zijn beperkt. Lidstaten mogen uitzonderingen maken voor:
- Officieel beschermde monumenten.
- Gebouwen voor erediensten (kerken/moskeeën).
- Tijdelijke gebouwen (< 2 jaar gebruik).
- Kleine gebouwen (< 50 m²).
Let op: Een “ongunstige kosten-batenanalyse” kan soms leiden tot een vrijstelling, maar ook dan moeten ten minste de individuele maatregelen worden genomen die wél rendabel zijn. Niets doen is dus zelden een optie.